“Όταν βιαζόμαστε, βιάζουμε τον εαυτό μας”

Πόπη

Η γιόγκα μπήκε στη ζωή μου το 2010, σχεδόν τυχαία. Περπατώντας στα σοκάκια του χωριού μου, είδα μια αφίσα που μου τράβηξε την προσοχή. Εκείνη την περίοδο η ζωή μου είχε πολύ ένταση και κίνηση. Έκανα πεζοπορίες, ποδήλατο, καθημερινό κολύμπι. Ήμουν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη δράση, οπότε σκέφτηκα «γιατί όχι; Δεν έχω κάτι να χάσω, ας το δοκιμάσω».

Η γιόγκα με βοήθησε να αποκτήσω μια πιο ουσιαστική σχέση με εμένα. Να ζω περισσότερο στο παρόν, να καλλιεργώ την ευγνωμοσύνη για αυτά που έχω σήμερα και να εκτιμώ τις μικρές καθημερινές στιγμές. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια δοκιμή, έγινε σταδιακά ένα ταξίδι προς τον εαυτό μου. Μέσα από την πρακτική άρχισα να συνδέομαι περισσότερο με τα συναισθήματά μου όπως τη χαρά, την ηρεμία, αλλά και το άγχος ή τις δυσκολίες μου και να παρατηρώ τα μηνύματα του σώματός μου όταν νιώθω αυτά τα συναισθήματα.

Ενώ ήμουν πάντα ένας πολύ κοινωνικός άνθρωπος, μέσα από τη γιόγκα έμαθα να αγαπώ και τη σιωπή. Να ανακαλύπτω τη δύναμη της αναπνοής, του διαλογισμού και της εσωτερικής παρατήρησης. Με τον καιρό έγινε μέρος της καθημερινότητάς μου και τότε γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να το μοιραστώ και με άλλους ανθρώπους. Το 2017 εκπαιδεύτηκα στη Hatha Yoga, ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή μου 200 ωρών στη Ρόδο, και από εκεί ξεκίνησε ένα συνεχόμενο ταξίδι εξέλιξης μέσα από σεμινάρια, retreats σιωπής και νέες εμπειρίες.

Η γιόγκα δεν ήταν μόνο μια πρακτική για το σώμα. Ήταν ένας τρόπος να γνωρίσω βαθύτερα τον εαυτό μου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ήρθαν στην επιφάνεια κομμάτια μου που ζητούσαν αποδοχή, παλιές πληγές και εμπειρίες που χρειάζονταν φροντίδα. Αυτό με οδήγησε και στην ψυχοθεραπεία και στη βαθύτερη προσωπική μου εξέλιξη.

Πριν από αυτό το ταξίδι ένιωθα ότι ζούσα περισσότερο μέσα σε έναν κόσμο που βασιζόταν στην ύλη και στην εξωτερική εικόνα. Ότι μπορούμε να εξελιχθούμε όχι μόνο μέσα από τον πόνο, αλλά και μέσα από την αγάπη. Άρχισα να βλέπω τις δυσκολίες όχι σαν τιμωρίες, αλλά σαν μαθήματα. Η γιόγκα μου έδειξε μια άλλη οπτική: ότι δεν είμαστε μόνο όσα αποκτούμε ή όσα φαίνονται προς τα έξω. Είμαστε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Πόπη

Η αρχή έγινε μέσα από μια προσωπική εμπειρία. Γνώρισα μια γυναίκα από τη Φινλανδία που ασχολούνταν με την ηχοθεραπεία και δοκίμασα τη διαδικασία. Ένιωσα μια βαθιά χαλάρωση και μια διαφορετική μορφή σύνδεσης με τον εαυτό μου. Αυτό με έκανε να θέλω να εντάξω τα ηχοθεραπευτικά στοιχεία στη διδασκαλία μου. Παρατήρησα και στους μαθητές μου ότι μέσα από τον ήχο μπορούν να αφήσουν πίσω την ένταση της ημέρας, το άγχος και τις σκέψεις που τους βαραίνουν. Πολλοί μου λένε μετά το μάθημα ότι νιώθουν πιο ήρεμοι, πιο ανάλαφροι και πιο παρόντες.

Για μένα η γιόγκα και η ηχοθεραπεία λειτουργούν συμπληρωματικά. Δημιουργούν έναν χώρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να επιστρέψει στον εαυτό του, σε όλα τα επίπεδα τόσο σωματικά, όσο και συναισθηματικά και ψυχικά.

Παράλληλα συνεχίζω την προσωπική μου εκπαίδευση, συμμετέχω σε ομαδικές ψυχοθεραπείες και συνεχίζω το δικό μου ταξίδι αυτογνωσίας.

Πόπη

Πιστεύω πως ναι. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που είναι βιοπαλαιστές, ανθρώπους που καθημερινά προσπαθούν, δουλεύουν, αγωνίζονται για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής. Μέσα σε αυτή τη διαρκή πίεση πολλές φορές χάνουμε τη σύνδεσή μας με τον εαυτό μας, με τους ανθρώπους γύρω μας αλλά και με τη φύση. Νιώθω ότι πολλές φορές η ζωή μας έχει μπει σε μια διαρκή ταχύτητα. Τρέχουμε να προλάβουμε υποχρεώσεις, στόχους και καθημερινές ανάγκες, αλλά ξεχνάμε να είμαστε πραγματικά παρόντες στη στιγμή και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να βιώνουν έντονο άγχος, εξουθένωση, burnout, αλλά και διάφορες ψυχοσωματικές εκδηλώσεις όπως π.χ τα αυτοάνοσα νοσήματα. Το σώμα πολλές φορές εκφράζει αυτά που εμείς δεν έχουμε προλάβει να ακούσουμε. Κάπου διάβασα κάποτε μια φράση που με άγγιξε: «Όταν βιαζόμαστε, βιάζουμε τον εαυτό μας» και πιστεύω πως αυτή η φράση περιγράφει πολύ την εποχή μας. Πολλές φορές δεν αφήνουμε χρόνο στον εαυτό μας να νιώσει, να ξεκουραστεί, να συνδεθεί.

Την προηγούμενη μέρα ανέβασα ένα κείμενο στο προσωπικό μου προφίλ στο Instagram που ξεκίνησε από αυτή ακριβώς τη σκέψη. Θυμήθηκα τα παιδιά που παλαιότερα έτρεχαν στα σοκάκια της γειτονιάς, τις γειτονιές που ήταν γεμάτες ζωή και ανθρώπους που μοιράζονταν περισσότερες στιγμές μαζί. Μπορεί τα σπίτια τότε να ήταν μικρότερα και οι άνθρωποι να είχαν λιγότερα πράγματα, όμως υπήρχε περισσότερη επαφή, περισσότερη παρουσία. Σήμερα πολλές φορές έχουμε περισσότερη άνεση και περισσότερες επιλογές, αλλά λιγότερο χρόνο για να ζήσουμε πραγματικά. Το Covid έκανε αυτή την απομάκρυνση ακόμη πιο έντονη. Πολλοί άνθρωποι κλείστηκαν περισσότερο στον εαυτό τους, χάθηκε ένα κομμάτι της καθημερινής επαφής και της απλής ανθρώπινης σύνδεσης. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν περισσότερο μέσα από οθόνες, οι άνθρωποι τρέχουν συνεχώς και μέσα σε αυτή τη βιασύνη ξεχνάμε τις μικρές αλλά ουσιαστικές στιγμές: μια συζήτηση, έναν καφέ, μια αγκαλιά, μια παρουσία.

Κάπου εκεί έρχεται η γιόγκα και η ηχοθεραπεία. Για μένα είναι ένας τρόπος να επιστρέψουμε στο παρόν. Μέσα από την αναπνοή, την κίνηση και τη σιωπή δημιουργούμε χώρο για να ακούσουμε ξανά τον εαυτό μας. Το μυαλό είναι μια ασταμάτητη μηχανή που δημιουργεί συνεχώς σκέψεις και σενάρια. Η πρακτική της γιόγκα μας βοηθά να σταματήσουμε για λίγο, να παρατηρήσουμε και να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε μόνο οι σκέψεις μας. Στο τέλος, η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που αποκτάς, αλλά είναι αυτά που προλαβαίνεις να ζήσεις και οι άνθρωποι με τους οποίους τα μοιράζεσαι.

Πόπη

Οι δύο αυτοί ρόλοι έχουν πολλά κοινά στοιχεία, αφού και στις δύο περιπτώσεις βρίσκομαι κοντά στον άνθρωπο. Είτε μέσα από τη δουλειά μου στο ξενοδοχείο είτε μέσα από τη γιόγκα, αυτό που προσπαθώ να προσφέρω είναι μια καλύτερη εμπειρία, έναν χώρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει άνετα και να συνδεθεί περισσότερο με τον εαυτό του.

Στη δουλειά μου στο ξενοδοχείο συναντώ καθημερινά ανθρώπους με διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές προσδοκίες. Πολλές φορές παρατηρώ ότι, ενώ έχουν έρθει για να ξεκουραστούν και να απολαύσουν μια όμορφη εμπειρία, δυσκολεύονται να αφήσουν πίσω την ένταση της καθημερινότητας. Κάποιες φορές η πίεση και το άγχος κάνουν τον άνθρωπο να εστιάζει περισσότερο σε μικρές λεπτομέρειες ή σε πράγματα που μπορεί να μην έχουν τόσο μεγάλη σημασία, αντί να απολαύσει συνολικά τη στιγμή που ζει. Αυτό με έχει μάθει να αντιμετωπίζω κάθε άνθρωπο με περισσότερη κατανόηση, υπομονή και ψυχραιμία. Πίσω από κάθε συμπεριφορά υπάρχει πάντα μια ανάγκη ή ένα συναίσθημα.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη γιόγκα. Μέσα από την πρακτική προσπαθούμε να επιστρέψουμε στο παρόν, να βρούμε χώρο μέσα μας, να χαλαρώσουμε και να ξανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας. Έτσι, τα μαθήματα γιόγκα που κάνω αλλά και η δουλειά μου σε ένα 5* ξενοδοχείο στη Ρόδο, τελικά έχουν έναν κοινό σκοπό: τον άνθρωπο. Να μπορέσει να βρει έναν χώρο ηρεμίας, φροντίδας και σύνδεσης. Φυσικά, χρειάζεται και η δική του διάθεση να κάνει αυτό το βήμα.

Η γιόγκα με έχει βοηθήσει προσωπικά να αντιμετωπίζω και τις δικές μου προκλήσεις με περισσότερη ηρεμία, υπομονή και ψυχραιμία, στοιχεία που μεταφέρω και στις δύο πλευρές της ζωής μου.

Πόπη

Τα τελευταία χρόνια βλέπω μια μεγαλύτερη ανάπτυξη και ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη γιόγκα και την ευεξία. Δημιουργούνται retreats, προσωπικές συνεδρίες και νέες μορφές εμπειριών, και πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για ανθρώπους που θέλουν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο επαγγελματικά. Ωστόσο, θεωρώ ότι κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με αυτόν τον χώρο χρειάζεται πάνω απ’ όλα αυθεντικότητα και πραγματική διάθεση προσφοράς και σε καμία περίπτωση να είναι μόνο ένας τρόπος για να βγάλεις χρήματα. Χρειάζεται αγάπη για αυτό που κάνεις, σεβασμός προς τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και ουσιαστική σύνδεση με αυτό που προσφέρεις και το λέω αυτό και από προσωπική εμπειρία.

Η δική μου βασική βιοποριστική δραστηριότητα είναι ο χώρος των ξενοδοχείων, ενώ παράλληλα έχω επιλέξει να μοιράζομαι τη γιόγκα ως έναν δρόμο προσφοράς, εξέλιξης και σύνδεσης με τον άνθρωπο. Πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να εξελιχθεί επαγγελματικά μέσα από τη γιόγκα και την ευεξία, όμως χρειάζεται να υπάρχει σωστή βάση και σωστή πρόθεση. Υπάρχουν πλέον retreats που μπορεί να φτάνουν ακόμη και τις 2.000 ευρώ, κάτι που δείχνει ότι υπάρχει ενδιαφέρον και άνθρωποι που επενδύουν σε τέτοιες εμπειρίες. Παρόλα αυτά, θεωρώ σημαντικό αυτές οι πρακτικές να μη γίνονται κάτι απρόσιτο, γιατί ο σκοπός τους είναι η σύνδεση, η αυτογνωσία και η πνευματική αναπτέρωση του ανθρώπου.

Για μένα η ουσία είναι να χτίζεις γερά θεμέλια, να συνεχίζεις να εξελίσσεσαι και να προσφέρεις με αλήθεια. Όταν υπάρχει αυτή η πρόθεση, τότε η γιόγκα διατηρεί την πραγματική της αξία.