Συνεντευξη · 13 Νοεμβρίου 2026
Η αγάπη ποτέ δεν ξεχνά
Τίνα Α. Μιχαηλίδου
Τη συνέντευξη υπογράφει η Ελένη Λαζαρίδου
Από βιβλία για τον έρωτα και τους χωρισμούς ως τα εννέα και πλέον χρόνια που φρόντισε και τους δύο γονείς της με άνοια, και από εκεί σε βιβλία που στέκονται δίπλα σε όσους φροντίζουν. Φιλοξενήσαμε στις 5 Στιγμές την Τίνα Α. Μιχαηλίδου και της θέσαμε 5 ερωτήσεις για όσα της έμαθε η άνοια για τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις, για όσα χρειάζεται να ξέρει κάποιος στην αρχή της φροντίδας, για τη στήριξη της πολιτείας, για το «Γράμμα στον μπαμπά μου» και για το πώς μιλάμε σε ένα παιδί για την άνοια.
Η Τίνα Α. Μιχαηλίδου είναι θεολόγος, βοηθός νοσηλευτή, φροντίστρια σε ασθενείς με χρόνιες παθήσεις, relationship blogger και συγγραφέας. Ασχολήθηκε με όλους αυτούς τους τομείς, ώστε να βοηθήσει τον εαυτό της, αλλά και τους ανθρώπους γύρω της. Στόχος της είναι να χαμογελάνε όλοι οι άνθρωποι αληθινά, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους.
Ερωτηση 1
Ζήσατε για χρόνια την άνοια μέσα στην ίδια σας την οικογένεια, ως κόρη και φροντίστρια και των δύο γονιών σας. Υπήρξε κάποια στιγμή ή κάποιο βίωμα που άλλαξε καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπατε τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις;
Τίνα
Τις ανθρώπινες σχέσεις τις είδα με άλλο τρόπο αρκετές φορές, είτε μέσα από χωρισμούς είτε μέσα από νέους έρωτες. Όμως, τον καθοριστικό τρόπο τον άλλαξε η επαφή που είχα με τη νόσο της άνοιας στο σπίτι μου, καθώς νόσησαν και οι δύο γονείς μου. Εκεί κατάλαβα ποιοι άνθρωποι μείνανε στη ζωή μου, γιατί πραγματικά νοιάστηκαν, και ποιοι έφυγαν, γιατί στο πρώτο «όχι» που τους είπα θύμωσαν. Εγώ ήμουν απλά μια κόρη που φρόντισε τους γονείς της με αγάπη. Η όλη εμπειρία με έκανε να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο και να χαίρομαι το κάθε λεπτό.
Ερωτηση 2
Οι άνθρωποι που φροντίζουν έναν δικό τους άνθρωπο με άνοια συχνά καλούνται να διαχειριστούν μια καθημερινότητα για την οποία κανείς δεν τους έχει προετοιμάσει. Τι θα θέλατε να γνωρίζει κάποιος που βρίσκεται σήμερα στην αρχή αυτής της διαδρομής και πώς μπορεί να τον βοηθήσει το βιβλίο σας «Το Ημερολόγιο του Φροντιστή»;
Τίνα
Θα ήθελα να γνωρίζει πως είναι εντάξει να μη γνωρίζει τα πάντα από την πρώτη στιγμή. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για την άνοια. Η φροντίδα της συγκεκριμένης νόσου, με βάση τη δική μου εμπειρία, ήταν απαιτητική, δύσκολη και ψυχοφθόρα. Δεν βγήκα αλώβητη από όλο αυτό. Είμαι γεμάτη από πληγές και κούραση. Ο φροντιστής χρειάζεται και αυτός βοήθεια, οπότε το να ζητάει βοήθεια από ειδικούς δεν είναι καθόλου ντροπή. Το «Ημερολόγιο του Φροντιστή» δημιουργήθηκε με σκοπό να σταθεί δίπλα στους φροντιστές, ώστε να μην αισθάνονται μόνοι. Μέσα από αυτό θέλω να μοιραστώ όσα έμαθα, τις δυσκολίες, τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου.
Ερωτηση 3
Πόσο ουσιαστικά πιστεύετε ότι στέκεται σήμερα η πολιτεία δίπλα στις οικογένειες που αντιμετωπίζουν την άνοια; Υπάρχει η απαραίτητη υποστήριξη για τους ασθενείς και τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν τη φροντίδα τους ή υπάρχουν σημαντικά κενά;
Τίνα
Πιστεύω ότι υπάρχουν ήδη δομές και φορείς που επιτελούν σημαντικό έργο στον χώρο της άνοιας. Οι ασθενείς και οι οικογένειές τους μπορούν να απευθυνθούν σε αυτές για ενημέρωση, καθοδήγηση και υποστήριξη. Είναι πολύ σημαντικό που υπάρχουν αυτές οι δομές και οι φορείς. Εξίσου σημαντικό θεωρώ και το οικονομικό κομμάτι, γιατί τα έξοδα είναι πολλά. Μιλώ πάντα μέσα από τη δική μου εμπειρία, καθώς έζησα τη φροντίδα και των δύο γονιών μου για περισσότερα από εννέα χρόνια. Γνωρίζω πόσο απαιτητική μπορεί να γίνει αυτή η καθημερινότητα, όχι μόνο σε ψυχικό και σωματικό επίπεδο, αλλά και σε οικονομικό.
Ερωτηση 4
Έχετε μια μακρά συγγραφική πορεία, με βιβλία που αγγίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα και τους χωρισμούς. Στην πορεία αυτή, η προσωπική σας εμπειρία με την άνοια βρήκε τη δική της έκφραση μέσα από τη συγγραφή. Το «Γράμμα στον μπαμπά μου» έχει έντονα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Τι σας οδήγησε στη συγγραφή του και τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης μέσα από αυτό;
Τίνα
Το «Γράμμα στον μπαμπά μου» γράφτηκε, καθώς έψαχνα έναν τρόπο για να αποχαιρετήσω τον μπαμπά μου, διότι δεν τον αποχαιρέτησα όπως θα ήθελα. Το γράψιμο για εμένα είναι ψυχοθεραπεία, οπότε ήθελα να εκφράσω όσα ένιωθα. Θα ήθελα ο αναγνώστης να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του και ότι η αγάπη ποτέ δεν ξεχνά.
Ερωτηση 5
Μέσα από το βιβλίο «Τικ τακ η καρδούλα θυμάται» προσεγγίζετε ένα δύσκολο θέμα, όπως η άνοια μέσα από τον κόσμο των παιδιών. Πώς μπορούμε να μιλήσουμε σε ένα παιδί για την ασθένεια ενός αγαπημένου του προσώπου, ώστε να κατανοήσει τι συμβαίνει και να διατηρήσει τη σχέση αγάπης μαζί του, χωρίς να του δημιουργήσουμε φόβο ή θλίψη;
Τίνα
Είναι δύσκολο θέμα η άνοια για τους ενήλικες, οπότε είναι δύσκολο να το πούμε και σε ένα παιδί. Προσωπικά, το συγκεκριμένο παιδικό βιβλίο το έγραψα με βάση το πώς θα ήθελα εγώ να το παρουσιάσω στο δικό μου παιδί, όταν θα αποκτήσω. Ήθελα μέσα από τη θλίψη να υπάρχει και μια ηλιαχτίδα ελπίδας. Ότι με την αγάπη και τη φροντίδα γίνονται θαύματα.






